Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

стрэча¹, -ы, жаночы род
размоўнае слова Тое, што і сустрэча. Сцяжына песні, вядзеш куды ты Шырокім полем, высокім жытам? Якую стрэчу за небакраем, Якую радасць ты абяцаеш?.. ← Максім Танк. Калі нас куля праміне, Мы адсвяткуем нашу стрэчу. ← Анатоль Астрэйка. Васіль быў таксама, вельмі ўражаны гэтай нечаканай стрэчай: яму стала горача, у роце адразу зрабілася суха; рукі выпусцілі лейцы. ← Алесь Савіцкі.
стрэча², -ы. жаночы род
У выразах: у першай стрэчы (абласное слова) — дваюрадны (брат, сястра, цётка, дзядзька); у другой стрэчы (абласное слова) — трагорадны (брат, сястра, цётка, дзядзька); у трэцяй стрэчы (абласное слова) — пра далёкае сваяцтва. Хлопцы смяюцца: — Што ты, цётка Марфа. Старшыня сельсавета ў двары. Ён цябе ў турму ўпячэ. — Алеська? Не ўпячэ. Я яму цётка. Хоць у трэцяй стрэчы, але цётка. ← Іван Шамякін.

❌

стрэча

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова стрэча
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	стрэ́ча мн. стрэ́чы
Родны каго? чаго?	стрэ́чы мн. стрэ́ч
Давальны каму? чаму?	стрэ́чы мн. стрэ́чам
Вінавальны каго? што?	стрэ́чу мн. стрэ́чы
Творны кім? чым?	стрэ́чай, стрэ́чаю мн. стрэ́чамі
Месны у кім? у чым?	стрэ́чы мн. стрэ́чах
Клічная форма	— мн. —

Слова стрэча (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік стрэча — у родным, давальным, творным і месным склоне

стрэча

Навігатар

Мемчыкі