Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

трыумвірат, -у, Месны склон -раце, мужчынскі род
Саюз трох палітычных дзеячаў у Старажытным Рыме ў перыяд заняпаду рэспублікі, які меў на мэце захапіць вярхоўную ўладу (першапачаткова — калегія з трох асоб, якая выбіралася з якой-н. спецыяльнай мэтай). Першы трыумвірат. // жартаўлівае Пра трох асоб, якія аб'ядналіся для сумеснай дзейнасці. — Дык давайце заключым трыумвірат! — крычаў Янка, — Давайце! — І сябры з запалам паціснулі адзін аднаму рукі ў знак свайго саюзу. ← Якуб Колас.
[Лац. triumviratus.]

❌

трыумвірат

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова трыумвірат
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	трыумвіра́т мн. трыумвіра́ты
Родны каго? чаго?	трыумвіра́ту мн. трыумвіра́таў
Давальны каму? чаму?	трыумвіра́ту мн. трыумвіра́там
Вінавальны каго? што?	трыумвіра́т мн. трыумвіра́ты
Творны кім? чым?	трыумвіра́там мн. трыумвіра́тамі
Месны у кім? у чым?	трыумвіра́це мн. трыумвіра́тах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

мара́ — прывід, здань, насланнё

Вось-вось пакажацца звяруга!.. Ды доўга гэта штось патуга — Няма, а быць ужо пара. Цьфу, ты! Што ж гэта за мара? (Якуб Колас)

Слова трыумвірат (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік трыумвірат — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

twitter.com: @vandubovik