Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

урода, -ы, ДМ -дзе.
  1. мужчынскі род і жаночы род Чалавек з фізічным недахопам, з брыдкім абліччам. Хоць дзіцятка ўрода, Але бацьку шкода. ← Кандрат Крапіва. Але мачыха давяла мужу, што сын у яго ўрода і няўклюда. ← Барыс Сачанка.
  2. жаночы род Натура, характар; прырода. [Яўхім:] — Ну і цаца ж ты! Як бог знае, дзе расла! [Ганна:] — Дзе ні расла, а такая вырасла. Урода такая. І другая не буду! ← Іван Мележ. Мы знаем, ён [дзядзька Антось] рыбак з уроды. І ўсякіх рыб ён знае ходы. ← Якуб Колас.
  3. жаночы род абласное слова Ураджай (у 2 знач.). — На сена ўрода ў гэтым годзе, — гледзячы, як растуць копы, падняўся Костусь. ← Алена Васілевіч. Дай жыту, светлы май, Дождж і пагоду, Добрую ўроду Дай яму, дай. ← Максім Танк.

❌

урода

гэта

— асоба

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова урода
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	уро́да мн. уро́ды
Родны каго? чаго?	уро́ды мн. уро́д
Давальны каму? чаму?	уро́ду мн. уро́дам
Вінавальны каго? што?	уро́ду мн. уро́д
Творны кім? чым?	уро́дам мн. уро́дамі
Месны у кім? у чым?	уро́дзе мн. уро́дах
Клічная форма	— мн. —

Слова урода (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік урода — у родным, давальным, творным і месным склоне

урода

Навігатар

Мемчыкі