Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 хор, -у; мн. хары, -оў; мужчынскі род
  1. У старажытнагрэчаскім тэатры — група выканаўцаў з спевакоў і танцораў.
  2. Група або калектыў спевакоў, якія выконваюць разам вакальныя творы. Хор імя Пятніцкага. Народны хор БССР. ▪ Кулькін, выявілася, спяваў у хоры і ведаў ноты. ← Міхась Машара. У клубе на сцэне выстройваўся хор. ← Алесь Асіпенка.
  3. Музычная п'еса, прызначаная для выканання пеўчым калектывам. Кампазітар напісаў не кантату, а проста хор.
  4. чаго. Адначасовае гучанне многіх гукаў. Сход маўчыць, а потым чуецца адзін голас, другі, а за ім хор галасоў гудзе. ← Якуб Колас. У адказ.. [Сымону Якаўлевічу], нібы рэха, прагучаў дружны хор дзіцячых галасоў: — Я, юны піянер... ← Алесь Якімовіч.
  5. чаго. Мноства аднолькавых думак, меркаванняў. Намыснік, рыжы намеснік і нейкі капітан былі ўжо ў інтэрнаце. Хорам пахвалы яны спаткалі дзяўчат. ← Іван Грамовіч. Пасля хору хвалебных рэцэнзій узнялася хваля крытыкі і разносаў. ← часопіс «Маладосць».
  6. спецыяльны тэрмін У струнных музычных інструментах — парныя, строеныя і пад. струны.
  7. у знач. прыслоўе хорам. а) Усе разам, у некалькі галасоў (аб спевах). Да цябе [Нарачы] бор працягвае рукі, Для цябе хорам птушкі звіняць. ← Пятро Прыходзька; б) усе адразу, адначасова, дружна (пра якое-н. выказванне). — Правільна! Малайчына, Вова! — хорам падхапілі рабяты прапанову таварыша. ← Георгій Шыловіч.