Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

хрэн, -у, мужчынскі род
  1. Шматгадовая травяністая расліна сямейства крыжакветных з тоўстым мясістым коранем, які выкарыстоўваецца як прыправа. За акном у гародзе пад хатай парве хрэн — густа і шырака, як лопух на балоце, — над ім лёталі белыя матылі. ← Іван Пташнікаў.
  2. Горкі корань гэтай расліны, а таксама прыправа з гэтага кораня. Дубовы ліст, і хрэн, і кроп кладуць з гуркамі ў кадкі. ← Анатоль Вялюгін. Штук шэсць шкляных банак з крэпкім хрэнам выглядалі з розных месцаў стала, тры «буслы» гарэлкі высока падымалі галовы над стусамі закусак. ← Якуб Колас.
  •••
  Стары хрэн (лаянкавае слова) — пра старога чалавека. — Ну, ідзі, стары хрэн, ды хутчэй, жыва каб мне назад! — кіўнуў паліцэйскі. ← Сцяпан Кухараў.

❌

хрэн

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова хрэн
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	хрэ́н мн. хрэ́ны
Родны каго? чаго?	хрэ́ну мн. хрэ́наў
Давальны каму? чаму?	хрэ́ну мн. хрэ́нам
Вінавальны каго? што?	хрэ́н мн. хрэ́ны
Творны кім? чым?	хрэ́нам мн. хрэ́намі
Месны у кім? у чым?	хрэ́не мн. хрэ́нах
Клічная форма	— мн. —

Слова хрэн (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік хрэн — у родным, давальным, творным і месным склоне

хрэн

Навігатар

Мемчыкі