Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 цана, -ы; мн. цаны, цэн; жаночы род
  1. Грашовае вырашэнне вартасці тавару. Базарная цана. Дзяржаўная цана. Нарыхтоўчая цана. Закупачная цана. ▪ Каржакевіч спусціў цану на чатыры пуды. ← Кандрат Крапіва. Конь старэе — у цане танее, вол старэе — цану набірае. ← Прыказка. // Грашовая плата за якую-н. работу, паслугу. У невялікай вёсцы лясной Пастух цану загінае вясной. ← Мікола Кусянкоў.
  2. цаной чаго. Ужываецца ў значэнні: страціўшы што-н., ахвяраваўшы чым-н., перажыўжы што-н. Клінцэвіч вырашыў: нават цаной уласнага жыцця адпомсціць гаду. ← Міхась Машара.
  •••
  Адпускная цана — цана, якая ўстанаўліваецца пры продажы прадукцыі.
  Стратная цана — цана ніжэй сабекошту.
  Цана вытворчасці — у капіталістычным грамадстве — ператвораная форма вартасці тавару, роўная суме выдаткаў і сярэдняму прыбытку.
  Ведаць цану гл. ведаць.
  Грош цана (у базарны дзень) каму-чаму — не мае ніякай каштоўнасці, нічога не варты, ні на што не прыгодны.
  Дарагой цаной — затраціўшы вялікія сілы, намаганні, панёсшы вялікія ахвяры (дасягнуць чаго-н., зрабіць што-н.).
  Загнуць (заламаць, загарадзіць) цану гл. загнуць.
  Любой (якою б ні было) цаной — любымі сродкамі, шляхамі, не шкадуючы нічога (дасягнуць чаго-н., зрабіць што-н.). Туды, на той бок пералезці, Пра ўсё даведацца на месцы, Якою б ні было цаной! ← Якуб Колас.
  Набіць (нагнаць) сабе цану гл. набіць.
  Нагнаць (набіць) цану гл. нагнаць.
  Не стаяць за цану гл. стаяць.
  Траціць цану гл. траціць.
  У цане — дорага каштуе; высока цэніцца.
  Цаны няма каму-чаму гл. няма.