Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

цвік, -а, мужчынскі род
  1. Металічны або драўляны стрыжань з вастрыём на канцы, прызначаны для змацавання чаго-н. Рупная рука прыбівала цвікамі адарваную дошку. ← Змітрок Бядуля. Вось Глеб махнуў рукою, нібы даў сігнал, і Данік пачаў заганяць цвік. ← Ігнат Дуброўскі. // Калочак для вешання чаго-н. Андрэй вярнуўся, павесіў на цвік шапку і сеў. ← Аркадзь Чарнышэвіч.
  2. пераноснае значэнне; чаго. размоўнае слова Галоўнае, значнае ў чым-н. Слон — Галоўная персона, Слон — Заўсёды цвік сезона. ← Рыгор Барадулін. Без выступлення Алены Мінаўны мы не маглі вярнуцца ў рэдакцыю. Яно было запланавана як асноўны цвік у перадачы, прысвечанай ходу жніва. ← Сяргей Грахоўскі.
  •••
  Цвіком сядзець; сядзець як цвік гл. сядзець.

❌

цвік

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова цвік
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	цві́к мн. цвікі́
Родны каго? чаго?	цвіка́ мн. цвіко́ў
Давальны каму? чаму?	цвіку́ мн. цвіка́м
Вінавальны каго? што?	цві́к мн. цвікі́
Творны кім? чым?	цвіко́м мн. цвіка́мі
Месны у кім? у чым?	цвіку́ мн. цвіка́х
Клічная форма	— мн. —

Слова цвік (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік цвік — у родным, давальным, творным і месным склоне

цвік

Навігатар

Мемчыкі