чарвяк — націск у слове, формы слова

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

чарвяк, -а; мн. чэрві, чарвей і чарвякі, -оў; мужчынскі род
  1. Беспазваночны жывёльны арганізм з доўгім мяккім целам, без канечнасцей і ярка выражанай галавы. Выходжу на луг, на Свіслач шыбую — Ды з вудамі, з хлебам, з чарвямі і босы. ← Якуб Колас. Сям-там відны былі аратыя, чорныя гракі хадзілі за імі, падбіраючы чар вякоў. ← Аркадзь Чарнышэвіч.
  2. пераноснае значэнне Пра нікчэмнага, агіднага чалавека. [Насця:] — Дык гэта ты прадаў Андрэя? Чарвяк гы няшчасны! Погань ты! ← Іван Шамякін.
  3. пераноснае значэнне; чаго. Пра пачуццё або стан, які працяглы час турбуе, назаляе, падрывае маральныя сілы чалавека. Чарвяк цікаўнасці не даваў.. [жонцы] спакою. ← Уладзімір Дамашэвіч.
  4. спецыяльны тэрмін Зубчастае кола ў выглядзе шрубы.
  •••
  Дажджавы чарвяк — чырвоны земляны чарвяк.
  Раснічныя чэрві — клас плоскіх чарвей з целам, пакрытым раснічкамі.
  Шаўкавічны чарвяк — вусень тутавага шаўкапрада.
  Замарыць чарвяка гл. замарыць.
  Карміць чарвей гл. карміць.
  Трапілася чарвяку на вяку гл. трапіцца.
  Чарвяк есць (смокча) каго — пра душэўныя пакуты, сумненні, якія церпіць хто-н.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	чарвя́к мн. чарвякі́, чэ́рві
Родны каго? чаго?	чарвяка́ мн. чарвяко́ў, чарве́й
Давальны каму? чаму?	чарвяку́ мн. чарвяка́м, чарвя́м
Вінавальны каго? што?	чарвяка́ мн. чарвяко́ў, чарве́й
Творны кім? чым?	чарвяко́м мн. чарвяка́мі, чарвя́мі
Месны у кім? у чым?	чарвяку́ мн. чарвяка́х, чарвя́х
Клічная форма	— мн. —

Слова чарвяк (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік чарвяк — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

Шклянка — для вады. Кантовая шклянка — гранёный стакан.
Конаўка — металічная пасудзіна з ручкай для піцця вады.
Кубак — невялікая, звычайна з ручкай, пасудзіна з гліны ці фарфору для піцця (па-польску філіжанка). У ВКЛ казалі не фарфоравы, а парцалянавы кубак. Аднаразовы кубачак — одноразовый стаканчик.
Келіх — вялікая, звычайна высокая чарка для віна.
Чара — пасудзіна для піцця віна (паэтычнае слова).
Куфель, кухаль — бакал для піва. (?) куфаль
Чарка — невялікая шклянка, прызначаная для піцця спіртных напіткаў (стопка).
Кілішак — чарка на ножцы («міні-келіх»).