чарка — націск у слове, формы слова

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

чарка, -і, ДМ -рцы; Родны склон мн. -рак; жаночы род
  1. Невялікая шкляная пасудзіна на ножцы для піцця спіртных напіткаў. Услед за тостам усе чаркі пацягнуліся да Міхедавай, якую ён падняў і з якое праз беражкі вылівалася пітво, бо рука калацілася. ← Раман Сабаленка. Гэй, поўныя чаркі Дружней налівайце, Ад сэрца, музыкі, Спявайце, іграйце! ← Максім Танк. Але, выпіўшы другую чарку, [Міхал] нахмурыўся і зноў пачаў пра сваё. ← Уладзімір Карпаў.
  2. размоўнае слова Спіртное; выпіўка. Платы не браў, таму кожны пацыент або яго родныя частавалі Марціна, і без гарэлкі, вядома, не абыходзілася. Гэта Марцін прымаў як заслужанае і з цягам часу прывык да чаркі. ← Аркадзь Чарнышэвіч. Бяздзетны шляхціц Зыгмусь, гарбаты і нізкі, расчырванелы ад чаркі, грукае кулаком па стале. ← Алесь Наўроцкі.
  •••
  Глядзець у чарку гл. глядзець.
  Заглядаць у чарку гл. заглядаць.
  За чаркай — у час выпіўкі, за сталом з гарэлкай і закускамі.
  Куляць чарку гл. куляць.
  Пад чаркай — п'янаваты.
  Прыкладвацца да чаркі гл. прыкладвацца.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ча́рка мн. ча́ркі
Родны каго? чаго?	ча́ркі мн. ча́рак
Давальны каму? чаму?	ча́рцы мн. ча́ркам
Вінавальны каго? што?	ча́рку мн. ча́ркі
Творны кім? чым?	ча́ркай, ча́ркаю мн. ча́ркамі
Месны у кім? у чым?	ча́рцы мн. ча́рках
Клічная форма	— мн. —

Слова чарка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік чарка — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

Шклянка — для вады. Кантовая шклянка — гранёный стакан.
Конаўка — металічная пасудзіна з ручкай для піцця вады.
Кубак — невялікая, звычайна з ручкай, пасудзіна з гліны ці фарфору для піцця (па-польску філіжанка). У ВКЛ казалі не фарфоравы, а парцалянавы кубак. Аднаразовы кубачак — одноразовый стаканчик.
Келіх — вялікая, звычайна высокая чарка для віна.
Чара — пасудзіна для піцця віна (паэтычнае слова).
Куфель, кухаль — бакал для піва. (?) куфаль
Чарка — невялікая шклянка, прызначаная для піцця спіртных напіткаў (стопка).
Кілішак — чарка на ножцы («міні-келіх»).