Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 чэсць, -і, жаночы род
  1. Сукупнасць маральных прынцыпаў, якімі чалавек кіруецца ў сваіх грамадскіх і асабістых паводзінах. — Збірайся ў паход, Беларускі народ, За чэсць і свабоду радзімы. ← Пятро Глебка. Нас гэткай раскошай не песціць эпоха, І чэсці вышэйшай не знае пясняр Як тая, калі яго мужная песня Па ворагу трапны наносіць удар. ← Ніл Гілевіч. // Грамадская, прафесійная і інш. годнасць чалавека. Хто ж здрадзіць народу ў святой барацьбе, Прадаўшы чэсць і сумленне, Няхай той павесіцца сам на вярбе! ← Якуб Колас. [Перагуд:] Цяпер ты [смерць] толькі жыццё маё можаш узяць, часць я ўратаваў. ← Кандрат Крапіва. У якім кутку Радзімы — На палях ці ля станка — Чэсць трымаеш нашай роты, чэсць палка І ўсёй пяхоты. ← Хведар Жычка. Пакуль здужаю падняць руку я, — Вораг маёй чэсці не спаганіць. ← Пімен Панчанка.
  2. Аўтарытэт, незаплямленая рэпутацыя чалавека, яго чэснае, добрае імя. Працоўны чалавек павінен усімі сродкамі, нават фізічнаю сілай, бараніць чэсць свайго імя, чэсць класа і народа. ← Уладзімір Калеснік.
  3. Цнота, нявіннасць (пра жанчыну). Не такую, ясны пане, Бачыш прад сабою, Што захоча чэсць і славу Прадаваць з табою. ← Янка Купала.
  4. Слава, павага, пашана каму-н. Пра старажылаў гавораць з любоўю: той пражыў тут пятнаццаць гадоў, той дваццаць, а той дваццаць пяць — такому чэсць, хвала і пашана. ← Янка Скрыган. Госці не ведалі, каму аказваць чэсць: пісару ці памочніку-паэту. ← Якуб Колас.
  •••
  Аддаць чэсць каму — прывітаць каго-н. па-ваеннаму, прыклаўшы руку да галаўнога ўбору.
  Пара і чэсць знаць — дастаткова, пара перастаць, закончыць што-н. [Адзін з гасцей:] Пара нам чэсць знаць! Пэўна, ужо каля поўначы. ← Янка Купала.