Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

шаптун, -а, мужчынскі род
  1. Той, хто шэпча (у 1 знач.) або шэпчацца з кім-н. Аднак Кірыла не ўсіх пераканаў, чуліся галасы шаптуноў: Калі ты такі порсткі, дык ідзі сабе, а нам і дня хопіць, не гарыць. ← Ілья Гурскі. [Гудкевіч:] — Гэй, шаптуны! Годзе спрачацца. Языкі за зубы — пад'язджаем да вёскі. ← Мікола Ткачоў.
  2. Той, хто займаецца даносамі, тайна паклёпнічае, распаўсюджвае якія-н. чуткі. [Харытон:] — Ды хіба ж аб гэтым варта каму хваліцца? І сярод парабкаў шаптуны ёсць. ← Алесь Бажко.
  3. Знахар, чараўнік. Фэлька не прызнаваў ні дактароў, ні шаптуноў. ← Сцяпан Александровіч.

❌

шаптун

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова шаптун
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	шапту́н мн. шаптуны́
Родны каго? чаго?	шаптуна́ мн. шаптуно́ў
Давальны каму? чаму?	шаптуну́ мн. шаптуна́м
Вінавальны каго? што?	шаптуна́ мн. шаптуно́ў
Творны кім? чым?	шаптуно́м мн. шаптуна́мі
Месны у кім? у чым?	шаптуне́ мн. шаптуна́х
Клічная форма	— мн. —

— Заходзь, даражэнькі. Госць у хаце — Бог у хаце.
— Слухай, ты багаты на грошы? Пазыч мне грошай!
— І кот не мыўся, і госць з’явіўся. Ідзі, куды ішоў.

знайдзіце прыказкі

Слова шаптун (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік шаптун — у родным, давальным, творным і месным склоне

шаптун

Навігатар

Мемчыкі