Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

шукальнік, -а, мужчынскі род
1. Чалавек, заняты пошукамі чаго-н. Нястомным шукальнікам і адкрывальнікам хараства з'яўляецца ў сваіх новых творах У. Дубоўка. ← Гіст. бел. сав. літ. У шукальнікаў папараць-кветкі І праўды; У мару, Што вечна жыве чаканнем, — Не кіну ніколі — Насмешкі каменем, Бо траплю ў сябе. ← Мікола Арочка. // Асоба, якая займаецца прафесійна адкрыццём, пошукамі радовішчаў, новых раслін і пад. Прайшоў я шмат па сушы і па вадзе, Дапытлівы шукальнік і геолаг. ← Алесь Звонак. Вось так прайшлі шукальнікі алмазаў Удоўж і ўшыр суровую тайгу. ← Міхась Калачынскі.
2. спецыяльны тэрмін Прыбор, прыстасаванне, якія служаць для адшуквання якіх-н. аб'ектаў. Запальваюцца кантрольныя лямпачкі. Недзе ўнутры пацокваюць шагавыя шукальнікі, прыглушана гудуць механізмы. ← часопіс «Маладосць».

❌

шукальнік

гэта

— прыбор

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова шукальнік
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	шука́льнік мн. шука́льнікі
Родны каго? чаго?	шука́льніка мн. шука́льнікаў
Давальны каму? чаму?	шука́льніку мн. шука́льнікам
Вінавальны каго? што?	шука́льнік мн. шука́льнікі
Творны кім? чым?	шука́льнікам мн. шука́льнікамі
Месны у кім? у чым?	шука́льніку мн. шука́льніках
Клічная форма	— мн. —

Слова шукальнік (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік шукальнік — у родным, давальным, творным і месным склоне

шукальнік

Навігатар

Мемчыкі