шып

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

шып¹, -а, мужчынскі род
  1. Востраканцовы цвёрды выступ, нарасць на целе ў некаторых жывёл.
  2. Невялікі выступ на падэшвах спартыўнага абутку, колах, гусеніцах аўтамашын, трактароў і пад., які садзейнічае счэпліванню з глебай, служыць для лепшага ўпору пры руху. Скрут з Балашам адправіліся да горкага хрыбта. Узброіліся зусім па-зямному — альпенштокамі, апранулі чаравікі з вострымі шыпамі. ← Уладзімір Шыцік.
  3. спецыяльны тэрмін Канцавая частка вала, якой ён абапіраецца на падшыпнік; цапфа.
шып², -а, мужчынскі род
  Буйная прамысловая рыба сямейства асятровых, якая водзіцца ў Чорным, Азоўскім, Аральскім і Каспійскім марах.
шып³, -у, мужчынскі род
  Тое, што і шыпенне. Вясною той, уначы, — а бачылі тое жыхары з Міра, Нясвіжа, .. — з шыпам і свістам прамчаў па небе агнявы змій з доўгім зыркім хвастом. ← Уладзімір Караткевіч. Ходзіць — нос па ветру носіць: — Тут нядобра, дрэнна там! — Шып яе змяінай злосці Даўся ў знакі батракам. ← Андрэй Александровіч.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	шы́п мн. шы́пы
Родны каго? чаго?	шы́па мн. шы́паў
Давальны каму? чаму?	шы́пу мн. шы́пам
Вінавальны каго? што?	шы́па мн. шы́паў
Творны кім? чым?	шы́пам мн. шы́памі
Месны у кім? у чым?	шы́пе мн. шы́пах
Клічная форма	— мн. —

Слова шып (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік шып — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі