Румін

у слоўніках не сустракаецца

гэта

назоўнік
мужчынскі род
уласны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
змешаны тып скланення

праскланяць слова Румін
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	Румін мн. Руміны
Родны каго? чаго?	Руміна мн. Руміных
Давальны каму? чаму?	Руміну мн. Руміным
Вінавальны каго? што?	Руміна мн. Руміных
Творны кім? чым?	Руміным мн. Румінымі
Месны у кім? у чым?	Руміне, Руміну мн. Руміных
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

прыгожае:
хутка = шпарка
ціхутка = марудна

28 гадоў.
Дзіцячыя спадзяванні: уласны дом, машына, кватэра, муж, двое дзяцей, бацькі на маім забеспячэнні.
Рэчаіснасць: купіла прыкалдэсны ражок для абутку.

Rumin — беларуская лацінка

У СЛОЎНІКАХ НЯМА