аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
| склон | адзіночны лік
ж. — жаночы род м. — мужчынскі род н. — ніякі род множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
ж.
дзірча́стая
м. дзірча́сты н. дзірча́стае мн. дзірча́стыя |
| Родны каго? чаго? |
ж.
дзірча́стай, дзірча́стае
м. дзірча́стага н. дзірча́стага мн. дзірча́стых |
| Давальны каму? чаму? |
ж.
дзірча́стай
м. дзірча́стаму н. дзірча́стаму мн. дзірча́стым |
| Вінавальны каго? што? |
ж.
дзірча́стую
м. дзірча́сты (неадуш.), дзірча́стага (адуш.) н. дзірча́стае мн. дзірча́стыя (неадуш.), дзірча́стых (адуш.) |
| Творны кім? чым? |
ж.
дзірча́стай, дзірча́стаю
м. дзірча́стым н. дзірча́стым мн. дзірча́стымі |
| Месны у кім? у чым? |
ж.
дзірча́стай
м. дзірча́стым н. дзірча́стым мн. дзірча́стых |
скарбніца
як бліны пячы — вельмі хутка і ў вялікай колькасці (рабіць, выпускаць што-н.)
Хто ў маладосці не юзаў тарашкевіцу, не мае сэрца, хто пазней не перайшоў на афіцыйны правапіс, не мае галавы.
© Чэрчыльdzirčasty — беларуская лацінка
Слова дзірчасты (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
дзе паставіць націск у слове дзісенскі + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› дзіркако́л (9)
(9) хрупча́сты ‹
› дзіркапрабіўны́ (14)
(11) рассы́пчасты ‹
› дзірча́стасць (12)
(8) карча́сты ‹
› дзі́рыцца (8)
(8) журча́сты ‹
› дзі́рыць (7)
(10) патырча́сты ‹
› дзі́сенскі (9)
(11) таблі́тчасты ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
Шклянка — для вады. Кантовая шклянка — гранёный стакан.
Конаўка — металічная пасудзіна з ручкай для піцця вады.
Кубак — невялікая, звычайна з ручкай, пасудзіна з гліны ці фарфору для піцця (па-польску філіжанка). У ВКЛ казалі не фарфоравы, а парцалянавы кубак. Аднаразовы кубачак — одноразовый стаканчик.
Келіх — вялікая, звычайна высокая чарка для віна.
Чара — пасудзіна для піцця віна (паэтычнае слова).
Куфель, кухаль — бакал для піва. (?) куфаль
Чарка — невялікая шклянка, прызначаная для піцця спіртных напіткаў (стопка).
Кілішак — чарка на ножцы («міні-келіх»).