дзірыць

гэта

— дзіравіць, рабіць дзіркі ў чым-небудзь, на чым-небудзь

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны
незваротны
2-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў дзірыць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	дзі́рыць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я дзі́ру мы дзі́рым ты дзі́рыш вы дзі́рыце ён, яна, яно дзі́рыць яны дзі́раць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. дзі́рыла м. дзі́рыў н. дзі́рыла мн. дзі́рылі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты дзі́р вы дзі́рце
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	дзі́рачы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Дзе двое сварацца, там трэці карыстае.

канечне / канешне — гэта абавязкова
а «конечно, разумеется» — гэта вядома (ж), а як жа (анягож), безумоўна, бясспрэчна (відавочна), несумненна (несумнеўна), натуральна, (само сабой) зразумела, а ўжо ж

ну а то ж!

dziryć — беларуская лацінка

Слова дзірыць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: