бромаргірыт

у слоўніках не сустракаецца

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова бромаргірыт
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	бромаргірыт мн. —
Родны каго? чаго?	бромаргірыту мн. —
Давальны каму? чаму?	бромаргірыту мн. —
Вінавальны каго? што?	бромаргірыт мн. —
Творны кім? чым?	бромаргірытам мн. —
Месны у кім? у чым?	бромаргірыце мн. —
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Вырас пад неба, а дурань як трэба.
Рост чалавечы, а розум авечы.

відаць, чуваць + назоўны склон:
адсюль відаць уся наша сталіца
адгэтуль уся вёска відаць
адтуль быў відаць горад
добра відаць школа на ўзгорку
чуваць салаўіная песня
добра чуваць быў шум матора

не відаць + родны склон:
з-за гары дома не відаць