Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

бурка¹, -і. ДМ -рцы; Родны склон мн. -рак; жаночы род
  1. Шырокая і доўгая адзежына з даматканага сукна з башлыком, якая надзяваецца паверх кажуха. Потым.. [Ліза] чула, як увайшоў у хату дзед, скінуў бурку і пачаў тупаць па кухні цяжкімі ботамі. ← Сцяпан Александровіч.
  2. Род плашча або накідкі з тонкага лямцу, якой карыстаюцца коннікі на Каўказе. Гэта былі вельмі маляўнічыя коннікі ў круглых кубанках з чырвоным верхам і, нягледзячы на спякоту, у чорных шыракаплечых і шыракаполых бурках, на добрых сытых конях, падабраных адзін у адзін па масці. ← Міхась Машара.
бурка²,
  гл. буркі.

❌

бурка

гэта

— абутак з фетру, сукна

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова бурка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	бу́рка мн. бу́ркі
Родны каго? чаго?	бу́ркі мн. бу́рак
Давальны каму? чаму?	бу́рцы мн. бу́ркам
Вінавальны каго? што?	бу́рку мн. бу́ркі
Творны кім? чым?	бу́ркай, бу́ркаю мн. бу́ркамі
Месны у кім? у чым?	бу́рцы мн. бу́рках
Клічная форма	— мн. —

Некаторыя кажуць, што слова менавіта — устарэлая калька з польскай. І што адпаведнікі — якраз, акурат, толькі, канкрэтна, рыхтык.

Трэба зрабіць форум, каб весці моўныя баталіі.

Слова бурка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік бурка — у родным, давальным, творным і месным склоне

бурка

Навігатар

Мемчыкі