бучненне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова бучненне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	бучне́нне мн. бучне́нні
Родны каго? чаго?	бучне́ння мн. бучне́нняў
Давальны каму? чаму?	бучне́нню мн. бучне́нням
Вінавальны каго? што?	бучне́нне мн. бучне́нні
Творны кім? чым?	бучне́ннем мн. бучне́ннямі
Месны у кім? у чым?	бучне́нні мн. бучне́ннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

— Католік значыць паляк, праваслаўны значыць рускі.
— Я паганец. Я беларус.

bučniennie — беларуская лацінка

Слова бучненне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: