важгаць

гэта

— прагінаць, узважваць каго-небудзь, што-небудзь

дзеяслоў
незакончанае трыванне
пераходны
незваротны
1-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў важгаць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	ва́жгаць
Цяперашні час 1-я асоба: я што раблю? мы што робім? 2-я асоба: ты што робіш? вы што робіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што робіць? яны што робяць?	я ва́жгаю мы ва́жгаем ты ва́жгаеш вы ва́жгаеце ён, яна, яно ва́жгае яны ва́жгаюць
Прошлы час што рабіла? што рабіў? што рабілі?	ж. ва́жгала м. ва́жгаў н. ва́жгала мн. ва́жгалі
Загадны лад 2-я асоба: ты што рабі? вы што рабіце?	ты ва́жгай вы ва́жгайце
Дзеепрыслоўе цяперашні час: што робячы?	ва́жгаючы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

Вам, жанчынам, ад нас трэба толькі адно: каб мы па дарозе дадому зайшлі ў краму.

važhać — беларуская лацінка

Слова важгаць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: