дзыгнуць

гэта

дзеяслоў
закончанае трыванне
непераходны
незваротны
1-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў дзыгнуць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	дзы́гнуць
Будучы час 1-я асоба: я што зраблю? мы што зробім? 2-я асоба: ты што зробіш? вы што зробіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што зробіць? яны што зробяць?	я дзы́гну мы дзы́гнем ты дзы́гнеш вы дзы́гнеце ён, яна, яно дзы́гне яны дзы́гнуць
Прошлы час што зрабіла? што зрабіў? што зрабілі?	ж. дзы́гнула м. дзы́гнуў н. дзы́гнула мн. дзы́гнулі
Загадны лад 2-я асоба: ты што зрабі? вы што зрабіце?	ты дзы́гні вы дзы́гніце
Дзеепрыслоўе прошлы час: што зрабіўшы?	дзы́гнуўшы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Дурны сабака і на гаспадара брэша.

Прыказка.

канечне / канешне — гэта абавязкова
а «конечно, разумеется» — гэта вядома (ж), а як жа (анягож), безумоўна, бясспрэчна (відавочна), несумненна (несумнеўна), натуральна, (само сабой) зразумела, а ўжо ж

ну а то ж!

dzyhnuć — беларуская лацінка

Слова дзыгнуць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: