Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 званіць, званю, звоніш, звоніць; незакончанае трыванне
  1. Выклікаць, ствараць звон, удараючы ў што-н., чым-н. Дае дарэктару ён бляху. — Звані ў яе, бі, чым папала, Абы мацней яна гучала — На ўсю Свяржэнскую граду! ← Якуб Колас. Каля адной крамы стукаюць у патэльні, каля другой звоняць косамі, — пакупнікоў заклікаюць. ← Алесь Якімовіч. // Ствараць звон (пра які-н. механізм, апарат). Будзільнік звоніць. Куранты звоняць. Тэлефон звоніць. // Падаваць сігнал званком. Званіць на ўрок. // Удараць у звон, апавяшчаючы пачатак службы ў царкве. Калі з ветрам, дык тут у хвойнічку нават чуваць, як вызвоньваюць гадзіны на замкавай вежы або як звоняць на імшу ў касцёле ці царкве. ← Кузьма Чорны.
  2. пераноснае значэнне Разносіць чуткі, плёткі; нагаворваць на каго-н. — Уся вёска звоніць, што калгасам цяпер кіруеш не ты, а Кацубіха. ← Іван Шамякін.
  3. Выклікаць да тэлефона званком тэлефоннага апарата; гаварыць па тэлефоне. — Мне не званілі? — на хаду запытаўся сакратар. — Не, — адказала Зоя. ← Алесь Асіпенка. Дадому Алесь ехаў адзін: Кібрык пайшоў некаму званіць па тэлефоне. ← Уладзімір Шыцік.
  •••
  Званіць ва ўсе званы — расказваць усім пра што-н.