Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 лупіць¹, луплю, лупіш, лупіць; незакончанае трыванне
  1. каго-што. Знімаць, абдзіраць скуру, кару і пад.; бяліць. Лупіць зайца. Лупіць кару з ліпы. // Ачышчаць ад лупін; абіраць. Саджуся на адмыслова адрэзаны круглячок і пачынаю лупіць бульбу. ← Раман Сабаленка.
  2. каго. размоўнае слова Моцна біць, лупцаваць каго-н. У памяшканні стала цёмна. Паліцаяў змялі каля дзвярэй, лупілі нагамі і кулакамі. ← Рыгор Няхай. [Кася:] — Як толькі конь пачне наравіцца — лупі яго з усяе сілы. ← Алесь Якімовіч. // без дапаўнення размоўнае слова Удараць, стукаць па чым-н. Лупіць нагой у дзверы.
  3. што і без дапаўнення размоўнае слова Назначаць празмерна высокую цану, браць вялікую, непамерную плату за што-н. — Семсот рублёў?!! Ды дзе ваш розум! За дробязь гэткую цану лупіць! Вы лічыце мяне, напэўна, нецвярозым. ← Уладзімір Корбан. — Дваццаць пяць рублёў? — здзівіўся Лемяшэвіч. — Нішто! Гэта вы з усіх так лупіце? ← Іван Шамякін.
  4. размоўнае слова Ужываецца замест некаторых дзеясловаў для абазначэння дзеяння, якое выконваецца з асаблівай сілай, азартам і пад. Лупіць дождж. ▪ — Ты чаго не мяняеш пазіцыі?! — закрычаў я са злосцю, бачачы, што дзяўчына.. заядла лупіць з вінтоўкі па паліцаях. ← Аляксей Карпюк. — Малайцы, — скупа пахваліў .. [Якімцаў] парадак у нашым пакоі. — .. І ў парты, бачу, не лупіце. ← Алесь Савіцкі.
  •••
  Лупіць скуру — а) браць празмерна вялікую плату; б) моцна біць, лупцаваць.
  Лупіць як сідараву казу — біць моцна, бязлітасна.
 лупіць², луплю, лупіш, лупіць; незакончанае трыванне
  У выразе: лупіць вочы на каго-што — пільна глядзець шырока расплюшчанымі вачамі. [Валасны старшыня:] — Цікаўны які! Няма чаго вочы лупіць на панскі маёнтак. Другі раз абыходзь. ← Алесь Якімовіч.