Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 паверыць, -ру, -рыш, -рыць; закончанае трыванне
  1. у што. Стаць цвёрда перакананы», упэўненым у чым-н. Паверыць у свае сілы. Паверыць у перамогу. ▪ Праўда, у якую паверыў змоладу, якой кіраваўся ў жыцці, сапраўдная, непадробная! ← Іван Навуменка. «Кахаю» я не гаварыў, Не пераконваў важка... Нашто паверыла ў парыў? Мне проста было цяжка. ← Мар’ян Дукса. // у каго. Палічыць каго-н. здольным здзейсніць надзеі, спадзяванні. Не рабіце мне скідак, Паверце ў мяне, Як рака У вясну гэту шчыра паверыла. ← Ніна Мацяш.
  2. Прыняць за праўду, палічыць верагодным, адпаведным рэчаіснасці. Паверыць чуткам. ▪ Што дарагі Якім застанецца тут, на чужыне, далёка ад роднага дома, ляжаць у сырой зямлі, у братняй магіле пры дарозе, пад зялёным узгорачкам — Міхась не мог уявіць і паверыць жорсткай яве. ← Міхась Машара. Канькоў нават не паверыў сваім вылічэнням. ← Алесь Асіпенка. Не паверыць народ Абяцанкам, Не будзе пакорны Цярпець і стагнаць. ← Пятро Глебка.
  3. Згадзіцца з кім-н., прыняць чые-н. словы за праўду. [Жэня:] — Жонка друга не верыць нам, баіцца нас. Не паверыла нават мне, якому заўсёды, як брату, верыў Андрэй. ← Янка Брыль. — Не, — кажа Іван, — не паверу табе: ты падманеш. ← Алесь Якімовіч.
  4. што на каго-што. Даручыць або даверыць што-н., спадзеючыся на цэласць, зварот даверанага, даручанага. [Усевалад:] — Ты цяпер тонка ведаеш падыспад гэтае машыны. Ты сам будзеш поўны гаспадар — я ўсё магу на цябе паверыць. ← Янка Скрыган.
  5. у знач. пабочнае слова павер(це), паверыш (паверыце). Ужываецца ў гутарцы для большага пераканання субяседніка. [Тодар:] — А потым аперацыю зрабілі, ды, паверыце, такую, што ніхто тут у нас і не браўся яшчэ! ← Мікола Нікановіч.