Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

граніца, -ы, жаночы род
  1. Прыродная або ўмоўная лінія, якая раздзяляе два сумежныя ўчасткі зямлі, дзве адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі і пад.; мяжа. Рэчка паўставала перада мной не толькі як граніца сенажацей двух калгасаў, а як нейкая своеасаблівая мяжа паміж двума светамі: цяжкім мінулым і шчаслівым сённяшнім днём. ← Іван Шуцько. // Лінія, якая раздзяляе тэрыторыі дзвюх дзяржаў. Дзяржаўная граніца. ▪ Цяпер мяне кліча Радзіма, І я на граніцу іду. ← Пімен Панчанка.
  2. Мера дазволенага; край, рубеж. Аўгіння жартаваць жартавала, але граніц у сваіх дурасцях не пераступала. ← Якуб Колас.
  •••
  За граніцай — у замежных дзяржавах.
  За граніцу — у замежныя дзяржавы.
  З-за граніцы — з замежных дзяржаў.

❌

граніца

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова граніца
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	грані́ца мн. грані́цы
Родны каго? чаго?	грані́цы мн. грані́ц
Давальны каму? чаму?	грані́цы мн. грані́цам
Вінавальны каго? што?	грані́цу мн. грані́цы
Творны кім? чым?	грані́цай, грані́цаю мн. грані́цамі
Месны у кім? у чым?	грані́цы мн. грані́цах
Клічная форма	— мн. —

Слова граніца (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік граніца — у родным, давальным, творным і месным склоне

граніца

Навігатар

Мемчыкі