Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 спрачацца, -аюся, -аешся, -аецца; незакончанае трыванне
  1. Весці спрэчкі (у 1 знач.); пярэчыць каму-н., даказваючы што-н. Спрачацца не прыйшлося — аднагалосна прызналі, што агонь важней. ← Янка Маўр. А дзівакі Спрачаюцца заўзята, Які там да вайны Стаяў будынак. ← Мікола Аўрамчык. Доўга спрачаліся, нарэшце згадзіліся на тым: капаць студню. ← Рыгор Ігнаценка. // Выступаць супраць чаго-н., не згаджацца з чым-н. Не прыходзіцца спрачацца, што паэтызацыя прыроды ў Коласа не ідзе ні ў якое параўнанне з пейзажнымі малюнкамі яго папярэднікаў. ← Іван Навуменка. // размоўнае слова Сварыцца. У Даўгінаве ўчора зноў крычалі, спрачаліся. ← Алесь Бажко. Суседзі цяпер не спрачаюцца, не злуюць адзін на аднаго. ← Леанід Прокша.
  2. Аспрэчваць права на валоданне чым-н. Спрачаюцца імператары і каралі За ўладу на добрай чужой зямлі. ← Аркадзь Куляшоў. Не будзем спрачацца за камні і вежы. ← Пімен Панчанка.
  3. пераноснае значэнне Змагацца з чым-н.; супраціўляцца чаму-н. А нямоўчнае мора Спрачаецца з нордам. ← Пятрусь Макаль. Сцяпан будзе спрачацца з жыццём — і ўсё будзе іншым. ← Васіль Каваль. // Сапернічаць з кім-, чым-н.; не ўступаць каму-, чаму-н. Як на экспарт паветра. Азёры, Бары, Хоць ты з раем Спрачайся, Партызанскі мой краю! ← Рыгор Барадулін. Красою спрачаюцца з небам яны [дываны тайгі], красою спрачаюцца з морам. ← Уладзімір Дубоўка.
  4. Выступаць у спрэчках (у 4 знач.). Я не чуў, што рашалі, З кім спрачаўся Бурло, Покуль слова да Валі Па чарзе не дайшло. ← Уладзіслаў Нядзведскі.