дакоўванне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова дакоўванне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дако́ўванне мн. дако́ўванні
Родны каго? чаго?	дако́ўвання мн. дако́ўванняў
Давальны каму? чаму?	дако́ўванню мн. дако́ўванням
Вінавальны каго? што?	дако́ўванне мн. дако́ўванні
Творны кім? чым?	дако́ўваннем мн. дако́ўваннямі
Месны у кім? у чым?	дако́ўванні мн. дако́ўваннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

мара́ — прывід, здань, насланнё

Вось-вось пакажацца звяруга!.. Ды доўга гэта штось патуга — Няма, а быць ужо пара. Цьфу, ты! Што ж гэта за мара? (Якуб Колас)

Раптам ты ператвараешся ў чалавека, які нікога не папракае, пазбягае пустых размоў, спакойна глядзіць на людзей, што робяцца чужымі, і добра разумее: усё да лепшага.

dakoŭvannie — беларуская лацінка

Слова дакоўванне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: