Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 шпурляць, -яю, -яеш, -яе; незакончанае трыванне, каго-што.
  размоўнае слова
  1. і чым. З сілай кідаць што-н. [Бацька] заўзята маўчыць і шпурляе наверх вялікія чорныя цагліны торфу, а я адношу іх і складаю адну пры адной. ← Янка Брыль. [Федзя:] — Няпраўда! Вы [хлопцы] усе шпурлялі ў звон каменнямі... таму іх так многа тут! ← Мікола Ваданосаў. Зіма снягоў шпурляла жмені, Сумёты белыя мяла, Але крынічныя струмені Скаваць ільдамі не змагла. ← Уладзімір Ляпёшкін. / у безасабовая форма ужыв. Па твары хлёпала мокрым цветам, гэта шпурляла з-пад колаў раскіслым снегам і глінай. ← Іван Пташнікаў. // Ставіць, класці, кідаць што-н. неахайна, абы як. Да таго ж прыемна было [Юрку] слухаць, не запісваючы, з незалежным выглядам шпурляць дома падручнікі на падаконнік, рабіць усё, як табе хочацца... ← Уладзімір Карпаў. // часцей безасабовая форма Моцна качаць, трэсці, тузаць і пад., прымушаючы каго-, што-н. рабіць рэзкія, бязладныя рухі. Вось толькі тады, калі разгуляецца вецер над зялёнаю шчэццю лясоў, над круглымі купамі-шапкамі кучаравай лазы, пад бародаўкамі-купінамі жорсткай асакі, тады яна [Прыпяць] няветла пахмурнее, задрыжыць, затрасецца тысячамі хваль і сярдзіта шпурляе чаўны і чайкі-душагубкі. ← Якуб Колас. Дарога была гразкая, уся ў калдобінах, і матацыкл то рэзка падкідвала ўгору, то шпурляла ўбакі, то гойдала і калыхала, як човен на хвалях. ← Усевалад Краўчанка.
  2. Раскідваць што-н. у розныя бакі. А Базыль бушаваў. Хадзіў па хаце, шпурляў нагамі табурэткі, зламаў вілачнік ля печы. ← Яўген Курто. / у безасабовая форма ужыв. Часам з вогнішчаў сыпала снапы іскраў, шпурляла навокал галавешкі. ← Іван Мележ.
  3. пераноснае значэнне Выдаткоўваць без карысці; марна траціць што-н. Шпурляць грошы на вецер.