Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 шыпець, -плю, -піш, -піць; незакончанае трыванне
  1. Утвараць глухія гукі, якія нагадваюць доўгі гук «ш-ш». Сярод падворка гусак грозна шыпеў на курэй. ← Аляксей Карпюк. Вожык скруціўся ў клубок, а гадзюка, якую ён схапіў за хвост, шыпіць і стараецца ўкусіць яго. ← Уладзімір Ляўданскі. Толькі шыпеў кнот у лямпе. ← Алесь Асіпенка. / Пра яду, якая смажыцца і пад. На патэльні шыпела смажаная рыба. ← Алесь Шашкоў. / Пра дрэва, якое гарыць, распалены прадмет, палітыя вадой і пад. Шыпяць кулямётаў ствалы, Аж пара над імі віецца. ← Антон Бялевіч. / Пра пару, газ, паветра і пад., якія выходзяць адкуль-н. пад ціскам. Ззаду ярасна шыпеў, аднастайна гуў гарачы газавы струмень. ← Мікола Гамолка. Чутно было, як надрыўна шыпела пара, нешта трашчала, скрыпела, ламалася. ← Міхась Лынькоў. / Пра пену, хвалі і пад. Хвалі адна за адною набягаюць на бераг, шуршаць і шыпяць у рознакаляровых каменьчыках галькі. ← Макар Паслядовіч. / Пра работу якіх-н. механізмаў. Круціліся барабаны, шыпелі кампрэсары. ← Уладзімір Шыцік. На сцяне вялікі старынны гадзіннік шыпеў і адбіваў час. ← Сяргей Грахоўскі.
  2. Вымаўляць доўгі гук «ш-ш», патрабуючы цішыні, супакойваючы каго-н.
  3. Шапялявіць, гаварыць словамі, у якіх свісцячыя вымаўляюцца як шыпячыя гукі. — Бешкарышна, Гурновіч, шама рашай, шама... — у яго [Садоўнікава], наадварот, усе свісцячыя гукі шыпяць. ← Алена Васілевіч.
  4. размоўнае слова Гаварыць здушаным, сіплым голасам, у якім адчуваюцца злосць, раздражненне і пад.; злоснічаць. — А ты не ведаеш? Забылася? — шыпела старая, калоцячыся, нібы ў ліхаманцы. ← Уладзімір Паўлаў. — Даўно я цябе не вучыў! — шыпеў Дракула, набіраючыся злосці. ← Алесь Якімовіч.