Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

дзіра, -ы; мн. дзіры; жаночы род
1. Вялікая дзірка (у 1 знач.); тое, што і дзірка. — Падай мне які-небудзь кол, а я ім здолею развярнуць дзіру так, што нават і сам улезу. ← Янка Маўр. Пашчапала мачты вірам, Баржа знемагала. Трум праз шчыліны і дзіры Вада залівала. ← Андрэй Александровіч.
2. Тое, што і дзірка (у 2 знач.). Штрыпке бездапаможна схапіўся за галаву і праклінаў увесь свет і сваю прафесію, праз якую ён трапіў у гэту.. дзіру, як называў ён падуладныя яму дэпо і станцыю. ← Міхась Лынькоў.

❌

дзіра

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова дзіра
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дзіра́ мн. дзі́ры, (2, 3, 4) дзіры́
Родны каго? чаго?	дзіры́ мн. дзі́р
Давальны каму? чаму?	дзіры́ мн. дзі́рам
Вінавальны каго? што?	дзіру́ мн. дзі́ры, (2, 3, 4) дзіры́
Творны кім? чым?	дзіро́й, дзіро́ю мн. дзі́рамі
Месны у кім? у чым?	дзіры́ мн. дзі́рах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

несці сябе (высока) — трымаць сябе ганарліва

Які ён гога! які дока!
Як ён сябе нясе высока!
(Якуб Колас)

Слова дзіра (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік дзіра — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзіра

Навігатар

Мемчыкі