дымакур

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова дымакур
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дымаку́р мн. дымаку́ры
Родны каго? чаго?	дымаку́ра мн. дымаку́раў
Давальны каму? чаму?	дымаку́ру мн. дымаку́рам
Вінавальны каго? што?	дымаку́р мн. дымаку́ры
Творны кім? чым?	дымаку́рам мн. дымаку́рамі
Месны у кім? у чым?	дымаку́ры мн. дымаку́рах
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

як скура́т на агні́ (круціцца, выкручвацца) — даказваць сваю непрычыннасць, невінаватасць у якой-н. справе, звычайна нядобрай, выгароджваць сябе; празмерна, залішне выкручвацца

— А як так выйшла што такая прыгожая дзяўчына адна?
— Перад «што» коска.

dymakur — беларуская лацінка

Слова дымакур (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: