дыскрынія

у слоўніках не сустракаецца

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова дыскрынія
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дыскрынія мн. дыскрыніі
Родны каго? чаго?	дыскрыніі мн. дыскрыній
Давальны каму? чаму?	дыскрыніі мн. дыскрыніям
Вінавальны каго? што?	дыскрынію мн. дыскрыніі
Творны кім? чым?	дыскрыніяй, дыскрыніяю мн. дыскрыніямі
Месны у кім? у чым?	дыскрыніі мн. дыскрыніях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

Твой цень — гэта доказ таго, што сонечнае святло пераадолела шлях даўжынёю 150 мільёнаў кіламетраў і не дасягнула Зямлі ўсяго 1,5 метра праз цябе, мярзотнік.

dyskrynija — беларуская лацінка

У СЛОЎНІКАХ НЯМА