Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

заключэнне, -я, ніякі род
  1. Дзеянне паводле дзеяслоў заключаць — заключыць (у 1 знач.).
  2. Вывад, суджэнне, меркаванне, зробленыя на падставе чаго-н. Зрабіць заключэнне. Прыйсці да заключэння. Заключэнне ўрача. ▪ А Сцёпка вывеў з гэтага такое заключэнне, што і перабор меры таксама нядобры, як і недабор. ← Якуб Колас.
  3. Апошняя, заключная частка твора, прамовы і пад. Дысертацыя складаецца з уступу, трох глаў і заключэння. ▪ У заключэнні перадачы выступае калгасная мастацкая самадзейнасць. ← газета «Звязда».
  •••
  У заключэнне — пад канец, заканчваючы што-н. У заключэнне хор выконваў песню.

❌

заключэнне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова заключэнне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	заключэ́нне мн. заключэ́нні
Родны каго? чаго?	заключэ́ння мн. заключэ́нняў
Давальны каму? чаму?	заключэ́нню мн. заключэ́нням
Вінавальны каго? што?	заключэ́нне мн. заключэ́нні
Творны кім? чым?	заключэ́ннем мн. заключэ́ннямі
Месны у кім? у чым?	заключэ́нні мн. заключэ́ннях
Клічная форма	— мн. —

Бабуля паспрачалася з Ціханам, што ён не з'есць 26 пельменяў. Спрачаліся на прыбіранне ў кватэры. І вось Ціхан даядае 25-ы пельмень і разумее, што 26-га ў талерцы няма. Гэта ўсё, што трэба ведаць пра заключэнне дагавораў.

Слова заключэнне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік заключэнне — у родным, давальным, творным і месным склоне

заключэнне

Навігатар

Мемчыкі