Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

злосць, -і, жаночы род
  1. Пачуццё варожасці, нядобразычлівасці ў адносінах да каго-н.; жаданне прычыняць зло. Прыгадвалася, як Аніс накінуўся на яго, але злосці ў Макара на Аніса не было. ← Ігнат Дуброўскі. У поглядзе Карнейчыка адчувалася ўнутраная злосць да гэтага чалавека. ← Ілары Барашка.
  2. Пачуццё гневу, незадаволенасці, раздражнення. Іншы раз Рамана брала злосць, але не надоўга. Так было, калі ён аднойчы прыехаў з лесу стомлены і знямоглы. ← Аркадзь Чарнышэвіч. Максім адчуваў, як закіпае ў глыбіні грудзей злосць і намагаўся задушыць яе. ← Іван Шамякін.
  •••
  Лопнуць ад злосці гл. лопнуць.
  На злосць каму — тое, што і на зло (гл. зло).
  Як на злосць — тое, што і як на зло (гл. зло).

❌

злосць

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
3-е скланенне

праскланяць слова злосць
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	зло́сць мн. зло́сці
Родны каго? чаго?	зло́сці мн. зло́сцяў, зло́сцей
Давальны каму? чаму?	зло́сці мн. зло́сцям
Вінавальны каго? што?	зло́сць мн. зло́сці
Творны кім? чым?	зло́сцю мн. зло́сцямі
Месны у кім? у чым?	зло́сці мн. зло́сцях
Клічная форма	— мн. —

Слова злосць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік злосць — у родным, давальным, творным і месным склоне

злосць

Навігатар

Мемчыкі