абдароўванне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова абдароўванне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	абдаро́ўванне мн. абдаро́ўванні
Родны каго? чаго?	абдаро́ўвання мн. абдаро́ўванняў
Давальны каму? чаму?	абдаро́ўванню мн. абдаро́ўванням
Вінавальны каго? што?	абдаро́ўванне мн. абдаро́ўванні
Творны кім? чым?	абдаро́ўваннем мн. абдаро́ўваннямі
Месны у кім? у чым?	абдаро́ўванні мн. абдаро́ўваннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

— У цябе ёсць 50 рублёў да суботы?
— Ёсць. Дзякуй, што клапоцішся пра мяне.

abdaroŭvannie — беларуская лацінка

Слова абдароўванне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: