Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

імітацыя, -і, жаночы род
  1. Майстэрскае перайманне каго-, чаго-н., дакладнае ўзнаўленне, падробна чаго-н. Імітацыя чужога голасу. ▪ Капітану стала ясна — забітага неслі ад дарогі, бой — звычайная імітацыя, інсцэніроўка... ← Мікола Ваданосаў.
  2. Падробна чаго-н. пад што-н.; рэч, выкананая з матэрыялу-заменніка. Імітацыя пад арэх. Імітацыя мармуру.
  3. Паўтарэнне музычнага матыву (мелодыі) у другім голасе (хору, аркестра, інструмента) на які-н. інтэрвал вышэй або ніжэй.

❌

імітацыя

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова імітацыя
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	іміта́цыя мн. іміта́цыі
Родны каго? чаго?	іміта́цыі мн. іміта́цый
Давальны каму? чаму?	іміта́цыі мн. іміта́цыям
Вінавальны каго? што?	іміта́цыю мн. іміта́цыі
Творны кім? чым?	іміта́цыяй, іміта́цыяю мн. іміта́цыямі
Месны у кім? у чым?	іміта́цыі мн. іміта́цыях
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

Стары гаворыць — гародзіць, ды на праўду выходзіць.
Стары са шляху не звядзе.

як сказала аднойчы мая аднакласніца «мы хвалюемся праз нейкія лічбы, якія напішуць на нейкіх паперках»

Слова імітацыя (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік імітацыя — у родным, давальным, творным і месным склоне

імітацыя

Навігатар

Мемчыкі