Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

канёк¹, канька, мужчынскі род
  1. памяншальна-ласкальная форма да конь (у 1 знач.).
  2. Разное ўпрыгожанне страхі, пераважна ў выглядзе конскай галавы. «Канькі» — гэта разныя ўпрыгожанні верхняй часткі франтона [«шчыта»] пры двухскатным даху. ← часопіс «Беларусь».
  3. Востры верхні край, грэбень страхі. Новы чырвоненькі пеўнік на каньку хаты вось-вось збіраўся кукарэкнуць на ўвесь голас. ← Усевалад Краўчанка.
  4. пераноснае значэнне Любімая тэма размовы, любімы занятак каго-н. [Вярноў] горача расказваў Ніне пра новыя творы маладнякоўцаў. Літаратурнае жыццё было яго каньком. ← Мікола Лобан. — Скрыпка і флейта — от на чым я выязджаў. Гэта мой канёк. ← Кузьма Чорны.
канёк²,
  гл. канькі.

❌

канёк

гэта

— памянш. да конь

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова канёк
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	канёк мн. канькі́
Родны каго? чаго?	канька́ мн. канько́ў
Давальны каму? чаму?	каньку́ мн. канька́м
Вінавальны каго? што?	канька́ мн. канько́ў
Творны кім? чым?	канько́м мн. канька́мі
Месны у кім? у чым?	каньку́ мн. канька́х
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

джгаць
1. Калоць, раніць джалам (пра насякомых); кусаць (пра змей). // Апякаць (пра крапіву, мароз).
2. Хутка ісці, бегчы; імчацца.

Слова канёк (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік канёк — у родным, давальным, творным і месным склоне

канёк

Навігатар

Мемчыкі