Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 ка́ра, -ы, жаночы род
  Суровае пакаранне, спагнанне за правіннасць. Панесці кару. Адбываць кару. ▪ У заключэнне пракурор патрабаваў вышэйшай меры кары, што азначана ў артыкулах, па якіх адбываўся суд. ← Якуб Колас. Ні бацькі, ні дзяўчат гестапаўцам злавіць не ўдалося: іх папярэдзілі сувязныя. Увесь цяжар кары лёг на кволыя матчыны плечы. ← Янка Брыль.
 кара́, -ы́, жаночы род
  1. Паверхневая частка ствала, галін і кораня дрэвавых раслін, якая звычайна лёгка аддзяляецца. Лазовая кара. Здымаць кару. ▪ Сонца заходзіла, распырскваючы чырвона-медзяныя пырскі па траве, па белай кары маладых бярозак. ← Рыгор Мурашка. Доўгімі і вострымі кіпцюрамі мядзведзіца здзірала кару з дрэў. ← Віталі Вольскі.
  2. чаго або якая. Верхні цвёрды слой на чым-н. У лагчынах блішчэлі ахопленыя ледзяной карой лужыны. ← Змітрок Бядуля. Конь цвёрда ступаў, прабіваючы слабую кару гразі. ← Цішка Гартны. // пераноснае значэнне; чаго. Аб чым-н. знешнім, паверхневым, за якім хаваецца якая-н. сутнасць. Дрымота і здранцвеласць цела туманіла нам галовы і зацягвала сэрца карою абыякавасці. ← Кузьма Чорны.
  •••
  Зямная кара — верхняя цвёрдая абалонка Зямлі.
  Кара вялікіх паўшар'яў галаўнога мозгу; кара галаўнога мозгу — паверхневы слой галаўнога мозгу ў вышэйшых пазваночных жывёл і чалавека.
  Абрасці карою гл. абрасці.