аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова карчоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
карчо́ўе мн. карчо́ўі |
| Родны каго? чаго? |
карчо́ўя мн. карчо́ўяў |
| Давальны каму? чаму? |
карчо́ўю мн. карчо́ўям |
| Вінавальны каго? што? |
карчо́ўе мн. карчо́ўі |
| Творны кім? чым? |
карчо́ўем мн. карчо́ўямі |
| Месны у кім? у чым? |
карчо́ўі мн. карчо́ўях |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
як скура́т на агні́ (круціцца, выкручвацца) — даказваць сваю непрычыннасць, невінаватасць у якой-н. справе, звычайна нядобрай, выгароджваць сябе; празмерна, залішне выкручвацца
Самая ўплывовая фігура ў інфарматыцы?
гнырюьЦ налАkarčoŭje — беларуская лацінка
Слова карчоўе (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік карчоўе — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове карчук + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› карчо́мачка (10)
(8) лапухо́ўе ‹
› карчо́мка (8)
(10) беспрацо́ўе ‹
› карчо́мны (8)
(7) дубцо́ўе ‹
› карчо́ўскі (9)
(10) безграшо́ўе ‹
› карчу́к (6)
(5) ржэ́ўе ‹
› карчукава́ты (11)
(6) іржэ́ўе ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.