дубцоўе

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова дубцоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дубцо́ўе мн. дубцо́ўі
Родны каго? чаго?	дубцо́ўя мн. дубцо́ўяў
Давальны каму? чаму?	дубцо́ўю мн. дубцо́ўям
Вінавальны каго? што?	дубцо́ўе мн. дубцо́ўі
Творны кім? чым?	дубцо́ўем мн. дубцо́ўямі
Месны у кім? у чым?	дубцо́ўі мн. дубцо́ўях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

— Дарагая, хачу прызнацца: я табе здрадзіў.
— Я табе таксама.
— 1 красавіка!
— А я 15 лютага.

dubcoŭje — беларуская лацінка

Слова дубцоўе (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: