Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

карыта, -а, Месны склон -рыце, ніякі род
  Прадаўгаватая пасудзіна, выдзеўбаная з дрэва або збітая з дошак, якая скарыстоўваецца звычайна для кармлення жывёлы. Дубовае карыта. Свіное карыта. ▪ [Наталля] дастала з печы чыгун паранай бульбы, пасекла ў карыце і замяшала свінням. ← Кузьма Чорны. Калі гусяняты заканчвалі выбіраць насамі-лодачкамі корм з карытаў, дзяўчынкі гналі іх на возера. ← Міхась Даніленка. // Пра старое, непрыгоднае судна, лодку. Усхапіўся дзядзька мокры, брудны, А вынік спробы той паскудны: Чаўнок не човен, а карыта, І нос і частка дна адбіта. ← Якуб Колас.
  •••
  Лезці не ў сваё карыта гл. лезці.
  Разбітае (старое) карыта — пра што-н. старое, непрыгоднае. — Гэта не машына, а старое карыта, сэр. Тарантас фермера Молі. ← Іван Шамякін.

❌

карыта

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова карыта
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	кары́та мн. кары́ты
Родны каго? чаго?	кары́та мн. кары́т
Давальны каму? чаму?	кары́ту мн. кары́там
Вінавальны каго? што?	кары́та мн. кары́ты
Творны кім? чым?	кары́там мн. кары́тамі
Месны у кім? у чым?	кары́це мн. кары́тах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

Хто сябе хваліць, няхай таго пярун спаліць.
Не хвалі сябе, няхай людзі пахваляць.
Чужая пахвала як гром грыміць, а самахвальства смярдзіць.

Слова карыта (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік карыта — у родным, давальным, творным і месным склоне

карыта

Навігатар

Мемчыкі