Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

клёкат, -у, Месны склон -каце, мужчынскі род
  1. Перарывісты крык, характэрны для некаторых птушак. Бусліны клёкат. ▪ Гучаць мелодыі, і сэрца рвецца Туды, дзе ружамі цвітуць даліны, Дзе вінаграднік ля дарогі ўецца, А ў небе клёкат чуецца арліны. ← Ніл Гілевіч.
  2. Гукі, якія ўтвараюцца пры кіпенні, бульканні вадкасцей. Клёкат вады.
  3. Пра глухія перарывістыя гукі ў горле, грудзях. Сын гаварыў спакойным тонам, але з нейкім слабым клёкатам у глотцы. ← Уладзімір Караткевіч.

❌

клёкат

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова клёкат
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	клё́кат мн. клё́каты
Родны каго? чаго?	клё́кату мн. клё́катаў
Давальны каму? чаму?	клё́кату мн. клё́катам
Вінавальны каго? што?	клё́кат мн. клё́каты
Творны кім? чым?	клё́катам мн. клё́катамі
Месны у кім? у чым?	клё́каце мн. клё́катах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

за вушка ды на сонейка

выкрыць, прыцягнуць да адказнасці каго-н.

Слова клёкат (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік клёкат — у родным, давальным, творным і месным склоне

клёкат

Навігатар

Мемчыкі