Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

коўш, каўша, мужчынскі род
  1. Шырокая круглая пасудзіна з ручкай для зачэрпвання вадкасці. На ручніках, расшытых пеўнямі, Хлеб-соль падносім для гасцей, Вядзём за стол, каўшамі пеннымі Частуем брагай. ← Сцяпан Гаўрусёў. // размоўнае слова Тое, што і туфель. Верна трымае мяшок, а я каўшом насыпаю з засека пшаніцу. ← Хведар Жычка.
  2. Вялікае металічнае прыстасаванне ў розных механізмах, якое служыць для зачэрпвання, разлівання і пад. Коўш экскаватара. Коўш скрэпера. Разлівачны коўш. ▪ Коўш нахіліўся, і ў завалачнае акне печы наліўся чыгун. ← Уладзімір Карпаў.
  •••
  Чэрпаць (браць і пад.) каўшом гл. чэрпаць.

❌

коўш

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова коўш
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ко́ўш мн. каўшы́
Родны каго? чаго?	каўша́ мн. каўшо́ў
Давальны каму? чаму?	каўшу́ мн. каўша́м
Вінавальны каго? што?	ко́ўш мн. каўшы́
Творны кім? чым?	каўшо́м мн. каўша́мі
Месны у кім? у чым?	каўшы́ мн. каўша́х
Клічная форма	— мн. —

Слова коўш (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік коўш — у родным, давальным, творным і месным склоне

коўш

Навігатар

Мемчыкі