STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова любата
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
любата́ мн. — |
| Родны каго? чаго? |
любаты́ мн. — |
| Давальны каму? чаму? |
любаце́ мн. — |
| Вінавальны каго? што? |
любату́ мн. — |
| Творны кім? чым? |
любато́й, любато́ю мн. — |
| Месны у кім? у чым? |
любаце́ мн. — |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).
Чалавек пайшоў ад малпы. Малпа пойдзе ад квадробера.
liubata — беларуская лацінка
Слова любата (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік любата — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове любаценне + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› лю́басны (7)
(8) шчарба́та ‹
› лю́басць (7)
(6) чуба́та ‹
› любасэ́рды (9)
(6) цыба́та ‹
› любаце́нне (9)
(8) адыяба́та ‹
› лю́бачка (7)
(4) ва́та ‹
› люба́шаўскі (10)
(9) слабава́та ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
