лютар

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова лютар
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	лю́тар мн. лю́тары
Родны каго? чаго?	лю́тара мн. лю́тараў
Давальны каму? чаму?	лю́тару мн. лю́тарам
Вінавальны каго? што?	лю́тара мн. лю́тараў
Творны кім? чым?	лю́тарам мн. лю́тарамі
Месны у кім? у чым?	лю́тару мн. лю́тарах
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

мянці́ць — што, чым і без дапаўнення — гаварыць многа і без толку, гаварыць бязглуздзіцу; трапацца, лапатаць
мянта́шка — пра таго, хто многа і без толку гаворыць; трапло (пераноснае значэнне)

Языкі быццам з прывязі пазрываліся і мянцілі немаведама што. (Сабаленка)

Калі не мы, то не мы.

Хто не рызыкуе, той не рызыкуе.

liutar — беларуская лацінка

Слова лютар (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: