мілая

гэта

назоўнік
субстантываваны
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
ад’ектыўны тып скланення

праскланяць слова мілая
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік ж. — жаночы род м. — мужчынскі род н. — ніякі род множны лік
Назоўны хто? што?	ж. мі́лая м. — н. — мн. мі́лыя
Родны каго? чаго?	ж. мі́лай м. — н. — мн. мі́лых
Давальны каму? чаму?	ж. мі́лай м. — н. — мн. мі́лым
Вінавальны каго? што?	ж. мі́лую м. — н. — мн. мі́лых
Творны кім? чым?	ж. мі́лай, мі́лаю м. — н. — мн. мі́лымі
Месны у кім? у чым?	ж. мі́лай м. — н. — мн. мі́лых

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

— Мілая, я ўсё зразумеў, вярніся да мяне, калі ласка!
— І што ты зразумеў?
— Што акрамя цябе я анікому не патрэбны!

— Мілая, ты пакрыўдзілася?
— Не.
— А дзе мой ручнік?
— На швабры.

milaja — беларуская лацінка

Слова мілая (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: