Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 мясціна, -ы, жаночы род
  1. Пэўная частка, участак якой-н. тэрыторыі. Уперадзе, на высокай лясной мясціне, паказалася прасторная круглая паляна. ← Мікола Ткачоў. У лесе кожная мясціна — Лужок, палянка, баравіна — Асобны твар і выраз мае. ← Якуб Колас. Мясціна была нізкаватая, па абодва бакі рос аер, пракідаліся лазовыя кусты. ← Мікола Лобан. // Прастора, выдзеленая, прызначаная для чаго-н. Непадалёк ад клуба хлопцы аблюбавалі добрую мясціну для футбольнага поля. ← Уладзімір Дадзіёмаў. Сцёпка стаў разглядацца, дзе б выбраць лепшую мясціну для адпачынку. ← Якуб Колас.
  2. звычайна мн. (мясціны, -цін). Якая-н. мясцовасць. Балоцістыя мясціны. Партызанскія мясціны. Глухія мясціны. ▪ Мясціны вакол прыгожыя: густы хваёвы лес, яшчэ не крануты блізкасцю горада, абрывістыя ўзгоркі. ← Уладзімір Шыцік. // Край, раён, акруга. Пласкадонка, якая і ў гэтых мясцінах называецца чайкай, ад рання стаяла ў ціхай завадзі Быстранкі, прымкнутая ланцугом да вярбы. ← Янка Брыль. З тых я мясцін, з тых цяністых абшараў, Дзе спакон веку шумела трысцё. ← Марк Смагаровіч.
  3. Асобны ўчастак, пункт на якім-н. прадмеце. Над ракою, над балоцістымі мясцінамі лугу збіраўся туман. ← Іван Шамякін. Калі [Касцевіч] устаў, адчуў, што пячэ мясціна на правай шчацэ — баліць вострым болем. ← Піліп Пестрак.
  4. размоўнае слова Тое, што і месца (у 4 знач.). Ф. Скарына ў сваіх прадмовах і заўвагах выдзяляе і падкрэслівае тыя мясціны, дзе ёсць звесткі аб свабодных навуках. ← Сцяпан Александровіч.