Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

намова, -ы, жаночы род
  размоўнае слова
  1. Дамоўленасць аб чым-н., угавор. І дзядзька доўга не чакае, Маўчком ён Костусю ківае; А Кастусёк даўно гатовы — У іх раней была намова Схадзіць у луг на азярыны І патрывожыць род тхарыны. ← Якуб Колас.
  2. Падгавор, падбухторванне на якое-н. дзеянне; указанне. Зрабіць па намове. ▪ Па намове жонкі.. [Марцін] заехаў у Масева і патрабаваў ад брата ўплаты за сваю частку. ← Аляксей Карпюк.
  3. Нагавор на каго-н., паклёп. Пусціць у ход подкуп і намовы.

❌

намова

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова намова
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	намо́ва мн. намо́вы
Родны каго? чаго?	намо́вы мн. намо́ў
Давальны каму? чаму?	намо́ве мн. намо́вам
Вінавальны каго? што?	намо́ву мн. намо́вы
Творны кім? чым?	намо́вай, намо́ваю мн. намо́вамі
Месны у кім? у чым?	намо́ве мн. намо́вах
Клічная форма	— мн. —

Слова намова (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік намова — у родным, давальным, творным і месным склоне

намова

Навігатар

Мемчыкі