Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

падла, -ы, жаночы род
1. Труп жывёліны; мярцвячына. Калі звер галодны дарвецца да падлы — да яго падыходзяць бліжэй: не чуе, заняўшыся. ← Іван Пташнікаў. Гэтыя агідныя звяры [гіены] кормяцца больш усялякай падлаю і рэдка нападаюць на людзей. ← Янка Маўр.
2. размоўнае слова зневажальнае Аб кім-, чым-н. вельмі дрэнным. [Антон:] — Яшчэ гэтага толькі нам не хапала, каб псаваць сваё здароўе праз кожную падлу. ← Міхась Машара. Ды перабраў тут дзядзька меру: На слуп узбіўся, на халеру, Ды так аб падлу штурхануўся, Што свет яму перавярнуўся. ← Якуб Колас. // Лаянка, грубы зварот. — Пятрусь, уставай! — гукнула старая на печ. — Уставай, падла ты, тры гадзіны! ← Янка Брыль.

❌

падла

гэта

— аб кім-н. вельмі дрэнным

назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова падла
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	па́дла мн. па́длы
Родны каго? чаго?	па́длы мн. па́длаў
Давальны каму? чаму?	па́дле мн. па́длам
Вінавальны каго? што?	па́длу мн. па́длаў
Творны кім? чым?	па́длай, па́длаю мн. па́дламі
Месны у кім? у чым?	па́дле мн. па́длах
Клічная форма	— мн. —

Слова падла (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік падла — у родным, давальным, творным і месным склоне

падла

Навігатар

Мемчыкі