панурыстасць

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
3-е скланенне

праскланяць слова панурыстасць
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пану́рыстасць мн. пану́рыстасці
Родны каго? чаго?	пану́рыстасці мн. пану́рыстасцяў, пану́рыстасцей
Давальны каму? чаму?	пану́рыстасці мн. пану́рыстасцям
Вінавальны каго? што?	пану́рыстасць мн. пану́рыстасці
Творны кім? чым?	пану́рыстасцю мн. пану́рыстасцямі
Месны у кім? у чым?	пану́рыстасці мн. пану́рыстасцях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Навошта той клад, калі ў дзетках лад.

Ну не могуць беларусы, каб нешта называлася адным словам. На кожны від вадкасці трэба па некалькі слоў: пасудзіна для вады (шклянка-конаўка-кварта-карэц), для віна (келіх-чара), для піва (куфель-кухаль), для гарэлкі (чарка-стопка-кілішак). І толькі каву ды гарбату п'юць з кубка.

мованацыкі: з філіжанкі!

panurystasć — беларуская лацінка

Слова панурыстасць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: